/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
Home » wisdom » Hogere Zelf versus ego

Hogere Zelf versus ego

Je ego is een deel van jou dat niet weet dat je bemind wordt. Het kan geen liefde geven, omdat het niet weet dat het liefde te geven heeft. Als je gewoon je ego delen accepteert, omhelst met alles wat er is, als je die delen ook gewoon liefdevolle aandacht geeft, dan beseft dat deel dat het liefde krijgt. Dan ontspannen die verkrampte aspecten van je bewustzijn. Het verzet verdwijnt. Zodra het ego beseft dat het bemind wordt, houdt het ego op ego te zijn. 

Het ego moet als ego sterven om als liefde herboren te worden. Als je dit snapt, dan weet je ook waarom de meeste mensen zich zo tegen verlichtings ervaringen verzetten. Het idee dat je wakker moet worden is beangstigend voor iedereen die nog 'slaapt'. Je angst voor de dood en je angst te ontwaken zijn dezelfde angst. Het onbeperkte universele Zelf kan pas geboren worden wanneer het beperkte tijdelijke zelf sterft. 

Sterven is een van de beste manieren om aanwezig te zijn. Als je snel wilt ontwaken, probeer dan te sterven.  Als je sterft ben je als nooit tevoren van dingen bewust. Je merkt elke ademhaling op, elke nuance, elke bloem, elk liefdevol woord of gebaar. Sterven is als een stoom cursus in ontwaken. Dat wil echter niet zeggen dat iedereen die sterft is ontwaken. Nee het betekent alleen maar dat ze de cursus hebben gevolgd. Je losmaken van een identiteit, identificatie met een zinloze identiteit, is een onontkoombare stap op het pad terug naar huis. Hoe minder je te beschermen hebt, hoe verrukkelijker je leven je bestaan wordt. Hoewel ik niet zover wil gaan om te beweren dat 'doodgaan leuk is'. Wil ik toch wel zeggen dat doodgaan vaak alleen maar 'niet leuk' is omdat je je vaak nog zo vastklampt aan iets waarmee je je vereenzelvigt.

Je kunt het koninkrijk der hemelen pas binnen treden als je sterft en herboren wordt. Niemand komt hier naar de aarde zonder te lijden onder de pijn van het verlies. Elke identiteit die je aanneemt wordt je weer ontnomen als je tijd daar is. Iedereen van wie je houdt, gaat dood. Dat is slechts een kwestie van tijd. En het si slechts een kwestie van tijd voordat ook jij je lichaam en de wereld achter je laat. Het kan nu gebeuren of over een aantal jaren, maar het gebeurt dat is een ding dat zeker is. 

Elke gewijde leer spoort je aan je niet te hechten aan wereldse zaken, omdat die niet blijvend zijn. Toch raak je er desondanks aan gehecht. Dat hoort nou eenmaal bij het ontwaken. Bij het bewustwordings proces: gehecht raken en loslaten, in je armen sluiten en loslaten. Zo verdiept de liefde zich en ontstaat er wijsheid. 

In de loop van je leven zul je vaak een 'kleine dood' sterven en loslaten ervaren. 'Le petit mort'. Je zult vele keren de armen die je ooit getroost hebben, los moeten laten en alleen een onzekere toekomst tegemoet gaan. Elke keer dat dat het geval is, komen je angsten omhoog en moet ej daar doorheen. Wees geduldig. Niemand wordt van het ene op het andere moment herboren. Het vraagt tijd. Het is een proces. Het tij komt op en trekt zich weer terug. Het vraagt tijd. Het is een proces. Het tij komt op trekt zich weer terug. Mensen laten de ene gehechtheid louter los om een andere te vormen. Waarin ze een grotere uitdaging vinden. Het leven verloopt ritmisch, maar er zit wel een vooruitgang in. In de gezamenlijke ademhaling van arde en water, verandert het strand. Stormen komen en gaan. Uiteindelijk ontstaat er een diepe rust die hart en geest doordringt. Eindelijk heb je de grond van je bestaan bereikt. Hier kunnen de wateren der verandering komen en gaan. En verheugt de aarde zich daarin als een minnaar die zich verheugt in de speelse aanraking van zijn geliefde. 

 

Aanvaarding - genade - thuiskomen

 

Je voelt een diepe aanvaarding, die gepaard gaat met de kalme erkenning dat alles volmaakt is zoals het is. Dat is genade. Dat is de tegenwoordigheid van God die verblijf is komen houden in jouw hart en in jouw leven

 

Vorm

 

Op het gebied van de vorm kun je niets blijvends vinden. Elke vorm is in wezen een verstoring van de oorspronkelijke vormloosheid van het universum. Wat allesomvattend, alles aanvaardend en alles beminnend is, dat kan niet tot een vorm beperkt worden. Liefde kent geen voorwaarden. Dat wil zeggen dat ze geen vorm heeft. 

Je kunt de dood van het ego niet uit de weg gaan en je kunt evenmin de dood van het lichaam uit de weg gaan. Maak niet de fout te geloven dat je ego sterft wanneer je lichaam sterft. Of dat je lichaam sterft wanneer je ego sterft.

 

leven in dienstbaarheid

 

Als je liefdevol optreedt en liefdevolle woorden spreekt, huist de Geest in jou en roep je die wakker in anderen. Dan straal je en ben je het licht van de wereld en dan ziet je fysieke werkelijkheid er niet zo ondoordringbaar en onoverkomelijk uit als voorheen. De wereld die je ziet wanneer de Geest leeft in je hart en in je leven, is een andere dan die je ziet wanneer je aandacht volledig in beslag wordt genomen door de behoeftes van je ego. De wereld die je ziet wanneer je liefde geeft, is niet dezelfde wereld als die welke je ziet wanneer je de liefde eist. Als je het lichaam wilt overstijgen leer het lichaam dan op liefdevollere wijze te gebruiken. Denk en spreek positief en opbouwend over anderen. Zoek geen problemen. Blijf niet stilstaan bij wat er ontbreekt. Neem elke gelegenheid liefde te geven te baat. Geef jezelf liefde als je moe of verdrietig bent. Geef anderen liefdevolle aandacht als ze negatief zijn of angstig. Wees liefdevol in de wereld. Je bent al liefde. Al het andere is een illusie.

Zodra je gaat begrijpen dat jouw behoeften hetzelfde zijn als de behoeften van anderen, wordt de sluier opgelicht. Je hoeft geen speciale behandeling meer te krijgen. Je hoeft anderen geen speciale behandeling meer te geven. Wat je de een gunt, gun je iedereen. Je maakt de ene persoon niet belangrijker dan anderen. Het kunnen zien van die gelijkheid betekent het begin van de transcendentie van het lichaam in de fysieke wereld. Alle lichamen zijn in wezen hetzelfde. Alle emotionele behoeften zijn in wezen hetzelfde. Alle vormen van geloof in 'afgescheiden zijn', zijn in wezen hetzelfde. Als je jezelf niet mer los hoeft te zien van anderen kun je anderen dienen zonder ergens aan te hechten. Je kunt iets geven zonder te hoeven weten hoe het gegevene ontvangen wordt.

Dienstbaar zijn is een kans, geen taakomschrijving. Je kunt niet dienstbaar zijn en daar plannen mee hebben of er je identiteit aan ontlenen. Je kunt niet dienstbaar zijn en dan teveel aan de resultaten hechten. Als je iemand helpt, dan help je jezelf. Helpen heeft niets van doen met jou als helper of geholpene. Afgezien van je simpele bereidheid tot geven en ontvangen in het hier en nu. Helpen doe je voor éen en voor allen. Je kunt de een geen hulp bieden zonder iedereen hulp te bieden. En je kunt evenmin iedereen hulp bieden zonder die aan één mens te bieden.   

 

 

 

Twee werelden of éen

 

Soms lijkt het alsof er twee werelden zijn. Maar eigenlijk is er maar één wereld. Angst is slechts de afwezigheid van liefde. Schaarste is slechts de afwezigheid van overvloed. Rancune is slechts de afwezigheid van dankbaarheid en vreugde. Iets kan pas afwezig zijn wanneer het eerst in overvloed aanwezig was. Zonder aanwezigheid betekent afwezigheid niets. Het lijkt wel op verstoppertje spelen. Iemand moet zich eerst verstoppen. Wie wordt dat? Jij of ik? Eerlijk gezegd, het maakt niets uit. Soms ben jij aan de beurt en verstop je je. En je naaste of 'broeder' vind je dan, zoals God hem gevonden heeft. Iedereen komt aan de beurt om zich te verstoppen. En op den duur wordt iedereen ook weer gevonden. De wereld van de dualiteit komt voort uit heelheid en keert ook weer terug naar heelheid. Wat verenigd is gaat uit elkaar en komt weer bijeen. Dat is de aard van de 'menselijke/ goddelijke dans'.